نمود و عبيد اللَّه بن زياد ، عامل خود در بصره را مسئول كشتن امام حسين ( ع ) معرفى كرد و او را لعنت نمود . 3 - امام از طريق آموختن دعا به عنوان بهترين شيوهء ارتباط با پروردگار به بهترين وجه وجدانهاى بيدار را تربيت كرده و معارف دينى را تبليغ فرمود . دعا ركن اصلى عبادت و پيوستگى و اتصال به معبود است ، اگر چه هر دعا و راز و نيازى في نفسه مطلوب است ، امّا مسلّما دعاهاى مأثور كه از طريق ائمه اطهار عليهم السلام به ما رسيده ، سايه وحى و پرتو درخشان و تفسير و تأويل وحى الهى مىباشند و گنجينه‌هاى معارف ربّانى و دژهاى مستحكم حكمت هستند و در رأس اين ادعيه ، دعاهاى صحيفه سجّاديه قرار دارد . از آنجا كه در دوران امام زين العابدين ( ع ) فشارهاى سياسى بسيار شديدى بود و اجازه هيچ فعاليّت آشكارى را به آن حضرت نمىدادند ، امام از طريق اين دعاهاى آسمانى بينشهاى وحى و ارزشهاى رسالت را پراكنده فرمود و بوسيلهء همين نيايشها به مبارزه منفى با دستگاه طاغوت پرداخت و با محتواى پر بار اين ادعيه روح تقوا و فضيلت و ايثار و جهاد را در ميان مؤمنان راستين پرورش داد ، اين نيايشها ، روح ايمان را در سخت‌ترين شرايط در مردم زنده نگاه مىداشت ، مفاهيم صحيفهء سجاديه آنقدر با ارزش و والاست كه آن را اخت القرآن ( خواهر قرآن ) ناميده‌اند . همچنان كه نهج البلاغه امير مؤمنان ، اخ القرآن ( برادر قرآن ) خوانده شده است . درود خداوند بر اين روح پاكى كه در سراسر اين صحيفه موج مىزند و درود خدا بر همهء كسانى كه با بهره جستن از اين درياى عميق به درگاه حقّ تقرّب جسته و خواستار پيوند با روح ملكوتى امام سجّاد ( ع ) هستند . 4 - امام سجّاد ( ع ) در كنار اين ادعيه گاهى شعرى نيز مىسرود و از آنجا كه اعراب براى شعر و سخنورى و بلاغت اهميّت فوق العاده قائل بودند ، امام از شعر به عنوان منبرى سيّار كه به سرعت در ميان مردم نفوذ پيدا مىكرد و شايع مىشد ، استفاده مىكردند و معارف حقّه را در ميان آنان انتشار مىدادند ، در همين راستا از شعرايى كه براى اهل بيت شعر مىسرودند دستگيرى كرده و به آنان توجّه عميق نشان مىدادند . ماجراى فرزدق و قصيدهء او در وصف امام سجاد ( ع ) معروف است ، پس از انتشار اين قصيدهء جاويد ، حكومت اموى بر فرزدق خشم گرفت و او را زندانى نمود ، ليكن